جهنم اما سرد

آرشیو برای ‘مسخ’ دسته‌بندی

حافظیه

سینه مالامال درد است، ای دریغا مرهمی

دل ز تنهایی به جان آمد، خدا را همدمی

چشم آسایش که دارد، از سپهر تیزرو

ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی

زیرکی را گفتم این احوال چیست؟ خندید و گفت:

صعب روزی، بوالعجب کاری، پریشان عالمی

سوختم در چاه صبر از بهر آن شمع، چو گل

شاه ترکان فارغ است از حال ما کو رستمی؟

در طریق عشقبازی، امن و آسایش بلاست

ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی

اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست

رهروی باید، جهانسوزی، نه خامی، بی‌غمی

آدمی در عالم خاکی نمی‌آید به دست

عالمی دیگر بباید ساخت، وز نو آدمی

خیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیم

کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی

گریه حافظ چه سنجد پیش استغنای عشق

کاندر این دریا نماید هفت دریا شبنمی

 

تنهایی

تنها گذاشتن تنها کسی که تنها کس او هستی ، تنها گناهیه که ؛ هیچ کس و هیچ وقت بخشیده نمیشه … !!!

“تهوع”

چنان تنهایی وحشتناکی حس می‌کردم که خیال خودکشی به سرم زد، تنها چیزی که جلویم را گرفت این فکر بود که من در مرگ “تنهاتر” از زندگی خواهم بود..!!

ژان پـــل ســارتــر

ابرها

ابرها بغض کرده اند

اما… دریغ از قطره ای باران !

نمیبارند… هرگز!!

چون خوب میدانند

که به جز چتر های سیاه

و سنگ صبور همیشگیشان زمین کسی در انتظارشان نخواهد بود

…

فقط …

ابر ها دلتنگیشان را

در صاعقه های هولناک این شبها

فریاد میزنند

و از درد به خود میپیچند

اما… چتر داران زیر چترهایشان

آرام خفته اند !!

مـــــــــــادر

مـــــــــــادر
امروز برایم دستی به آسمان بلند کن ؛
زمین گیر شده ام …!

ارمیا

علم می گوید ماهی به خاطر دور شدن از آب به دلایل طبیعی می میرد. اما هرکس یک بار بالا و پایین پریدن ماهی را دیده باشد تصدیق می‌کند که ماهی از بی آبی به دلیل طبیعی نمی میرد، ماهی به خاطر آب خودش را می کشد.

رضا امیرخانی

مائده های زمینی

از رنجِ دیروز به ستوه آمده ام. تلخیِ آن را تا به آخر چشیده ام. دیگر بدان اعتقادی ندارم. و بی سرگیجه ، بر روی پرتگاهِ آینده خم می شوم. ای بادهای مهلکه ، مرا با خود ببرید !

آندره ژید

درود

 

افسرده ام ،
روحم در تنگنا و جسمم در خواب

سست ، خسته ، بی یار و بی امید . . سودی ندارد فریاد زیر آب !

شنا بلد نیستم ، توان دست و پا زدن هم نیست .. پس ،
درود مرگ . .

اعتماد

هرگز نمی توان به امید و انتظار اعتماد کرد.

ولی چه می توان کرد، در لحظات گرفتاری باید به چیزی چنگ زد…

فقط بگذرد!

 می خواهم همه این روزها بگذرد

آرام یا تلخ فرقی نمی کند فقط بگذرد!

و من گویی که از کابوس راهیی یافته باشم

نفسی عمیق بکشم به تمام رویاهایم

و در پس همه بودن ها و نبودن ها

چقدر دلم تنگ است …

گردن روزگار که نمی توان انداخت

من می مانم تو می روی و من …

قصه ما چقدر تکراری ست